Iets positiefs
Door: maartje
Blijf op de hoogte en volg maartje
07 September 2025 | Nederland, Amsterdam
Dag lieve mensen,
Drie weken geleden voelde ik dat ik weer een blog mocht schrijven over Koni. Dan voel ik de woorden van Koni door mij heen stromen en weet ik dat er binnenkort een dag komt dat ik ga zitten en er een verhaal ontstaat. Vandaag, tijdens het hardlopen, kwamen de woorden. Mooie woorden. Want dat is wat de wereld op dit moment nodig heeft.
Gisteren sprak ik met Shobha. Ze vertelde dat er mensen langs waren geweest die alle scholen (special needs ) in de regio Udupi bezochten om hulp aan te bieden. Ze vertelde hoe ontroerd de mensen waren toen ze bij Koni kwamen. De kinderen zagen er gezond, blij en schoon uit. Ook Koni zag er, zoals altijd, perfect uit. Ze waren onder de indruk van het dagschema, dat al 18 jaar hetzelfde is, alleen de inhoud is veranderd. Ze zagen dat Koni het begreep: dat structuur en ritme de kinderen goed doet en zo mogelijkheden creëert voor groei.
Ik zei tegen Shobha hoe bijzonder het is wat wij samen met de staff en de kids hebben opgebouwd. En dat is een fundament. Nu durf ik eindelijk ook echt te zeggen dat we dat hebben bereikt. We zijn ooit met niets begonnen en van daaruit gaan bouwen. Door trial and error hebben we uiteindelijk iets neergezet dat nu functioneert, ook zonder vrijwilligers, ook zonder mijn voortdurende aanwezigheid.
Deze zomer was ik in Nederland en Koni ging door. Ik zag elke week de foto’s van Shobha: blije kinderen, nieuwe lesjes in Engels en Kannada op het schoolbord, knutselwerkjes, mooie kleren en goed geknipt haar. Dan moest ik lachen, want dan zie ik mijn eigen werk weer terug. Over een maand mag ik weer naar Koni. Het zal anders zijn, want ik hoef de verantwoordelijkheid niet meer te dragen: die ligt nu daar. Ik ga genieten, werken met de kinderen, één-op-één geven wat nu lastig is met maar twee teachers. En ik ga vooral genieten van wat er is, en wat de teachers, Shobha en Chetena hebben voorgezet in de afgelopen 3 maanden. En….veeel mijn mond houden, omdat ik het zeker af en toe anders zou doen,mij kendende haha, maar daar gaat het nu niet meer om. Ik hoef niets meer te bereiken, want het is er al.
Ik realiseer me dat het mooiste is dat ik mezelf misbaar heb gemaakt. Natuurlijk weet ik dat ik voor de kinderen niet misbaar ben, Saurab, Chitra en Gowri roepen mij bij elk telefoongesprek terug, en ik weet zeker dat ze dolblij zullen zijn als ik er ben. En Shobha geeft ook aan hoeveel ze mij mist. Maar Koni zelf leeft en groeit. Het is het thuis geworden waar ik en zoveel anderen een plek hebben gevonden, en waar liefde heerst. Wat ben ik daar toch dankbaar voor. Mede dankzij jullie steun.
En zeker nu ik wat langer in Nederland ben, realiseer ik hoe goed ik het heb gehad. Er is hier veel gebeurd. Gelukkig gaat het met mijn vader beter, ondanks alles wat hij heeft meegemaakt en wat er nog voor hem ligt. Hij doet het toch maar en blijft positief. Ook in mijn naaste vriendengroep maken we veel mee: dierbaren die plotseling iemand verliezen, maar ook ziekte en verdriet.
Dan denk ik terug aan Koni. Daar heerste de laatste jaren vooral liefde. Ik leefde er klein en kon altijd iets betekenen voor de mensen en kinderen om mij heen. Dat heeft mij gevormd en dat was fijn. Nu ik hier ben en zie dat je soms niets kan doen of veranderen, maakt dat je soms machteloos en ik weet het: loving what is, maar soms is dat lastig. Niet alleen voor de dierbaren die ziek zijn, maar ook in de wereld, zoals in Gaza. En dan ben ik dankbaar dat ik in Koni altijd iets kon doen en kon betekenen.
Lange tijd heb ik nagedacht hoe ik India en mijn leven daar kan delen met mensen. Ik voel nog steeds dat er zulke mooie verhalen liggen in de ervaringen die de kinderen mij hebben gegeven. Maar ik zag niet hoe ik dat kon verwoorden. Totdat ik laatst werd gevraagd om een lezing te geven voor medestudenten uit mijn groep. En opeens zag ik het. Tijdens het spreken, wat mij gemakkelijk afgaat, kwamen er ervaringen van de kinderen naar boven. Toen dacht ik: zo gaat het worden. Ik zal de verhalen van India en Koni niet chronologisch delen, maar juist in fragmenten. De kracht van Kishor, de moed van Vidhy, de lach van Annaja, de liefde van Gowri. Ik heb zoveel mooie levenservaringen geleerd en mogen meemaken van en door de kinderen. Ik weet nog niet hoe, maar ooit zal ik deze verhalen delen omdat er zulke mooie lessen inzitten.
Daarnaast werk ik aan mijn boek. Het is de weg naar Koni vanuit mij. En dat verhaal begon al lang voordat ik geboren werd.
Lieve mensen,carpe diem, zeggen wij vrienden nu vaak tegen elkaar.
Op zo’n mooie dag als vandaag lukt dat zeker.
Dank voor jullie steun.
Liefs Maart
-
07 September 2025 - 19:47
Patricia Van Zeeland:
Dankjewel voor je prachtige verhaal.
Liefs van Patries
-
07 September 2025 - 20:06
Joop En Doortje:
Wat een mooi verslag weer. Het is wel fijn dat het in Koni allemaal goed gaat.Dat is een grote verdienste voor al jouw inzet.
goed te weten dat de kids zo blij zijn en er goed uitzien.dat zal je best wel voldoening geven.
wij weten niet hoe lang je nog in Nederland blijft,maar daar moet je wel van genieten.,
nog een fijne tijd hier .
groetjes van Joop en Doortje.
-
07 September 2025 - 20:10
Herma Wijnhoud:
Dankjewel voor deze mooie woorden en daden. Want vooral ook het terugtrekken is een prachtige daad. Zo veel dank voor je mooie werk[e-1f64f][e-1f3fb]
-
07 September 2025 - 21:24
Mary:
Mary Broekhuijsen
-
07 September 2025 - 21:30
Mary:
Hallo Maartje,
Weer genoten van de foto's en je fantastische verhaal .Wat is er veel gebeurd en wat fijn dat het nu zo verder gaat en jij als coach mee kunt blijven kijken. Goede reis vast volgende maand en ik blijf Koni en jou trouw want het is zo belangrijk voor de kinderen. Groetjes Mary
-
07 September 2025 - 21:33
Henrybl@:
Heel mooi samengevat en verwoord! Respect [e-1f9e1]
-
07 September 2025 - 22:12
Hubertine:
Je hebt een prachtige tijd en carrière gehad in India. Uit het niets iets heel moois tot stand gebracht. Daar mag je trots op zijn.
Piet en ik wensen je veel succes met je verdere plannen. Blijf gezond, heel veel groeten, van ons allebei, Hubertine
-
07 September 2025 - 23:54
Anton Ouwehand:
Het mooiste in een mensenleven is als je bij omkijken ziet dat dingen die je geïnitieerd hebt ook zonder jou blijven bestaan. Dat lees ik in je levensverhaal dat we al zo een vijfentwintig jaar volgen. Die verhalen worden steeds weer verteld ook als je er niet (meer) bij bent. Dank voor je werk
-
08 September 2025 - 07:30
Helma Hoogewerff :
wat een, uit het hart geschreven, prachtig verhaal!!
-
08 September 2025 - 11:35
Mieke :
Mooi, Maartje
-
08 September 2025 - 12:00
Dieks Schutmaat:
Maartje fijn wat van je te horen. En dank je wel voor dit mooie positieve verslag
En al vast een goede reis naar India Liefs van mij
-
08 September 2025 - 14:23
Stef Van De Lande:
Lieve Maartje,
Wat een prachtige en liefdevolle verhalen die jij schrijft over India en nu ook over de gezondheid van jouw vader.
Jij bent te bescheiden over jezelf als jij schrijft dat 'ook zonder mijn voortdurende aanwezigheid' het in Koni goed loopt. Jouw DNA zit diep verankerd in India en daarom loopt het zo goed.
Veel liefs
-
08 September 2025 - 20:06
Mirjam:
Heel warm Maartje! Liefs en tot gauw een keer.
-
09 September 2025 - 13:57
Jozien:
Stap voor stap praktisch, deskundig en liefdevol opbouwen en nu in vol vertrouwen overdragen, los laten
en evengoed een over en weer dierbaar lijntje houden.
Maartje je hebt daadwerkelijk een steen verlegd... [e-2764]️
Reageer op dit reisverslag
Je kunt nu ook Smileys gebruiken. Via de toolbar, toetsenbord of door eerst : te typen en dan een woord bijvoorbeeld :smiley
